Het Donkere Verleden van Edinburgh's Grassmarket

De Grassmarket ligt in het zuidoosten van het Kasteel, genesteld aan de voet van de Castle Rock. Hoewel het nu een prime locatie is voor pubs en cafés, was het traditioneel waar boeren elkaar verzamelden om goederen en vee te verhandelen. In feite was er van 1472 tot 1911 een wekelijkse veemarkt. Het vee kwam de markt binnen via de Cowgate (vandaar de naam van de straat).

Als je naar het gebied kijkt, is het moeilijk te geloven dat het in het verleden het toneel was van veel openbare executies. De plek waar mensen werden opgehangen, wordt herdacht door een set donkere bestratingsstenen die op de stoep een schaduwachtige vorm van de galg van de beul vormen die bekend staat als “een gibbet”. Veel van de pubs in het gebied behoren tot de oudste in Edinburgh en sommige van hun namen verwijzen naar de bloederige geschiedenis van de Grassmarket - bijvoorbeeld “De Laatste Drup”, waar de ter dood veroordeelden hun laatste drankje zouden krijgen voordat ze werden geëxecuteerd. “Maggie Dickson’s” is vernoemd naar een beroemde “opgehangen die mislukte”. Margaret Dickson werd in 1728 ter dood veroordeeld voor de misdaad van het doden van een zuigeling. Ze werd opgehangen en haar lichaam werd weggevoerd voor begrafenis in Musselburgh. Halverwege daar begon het lijk te bewegen en er werd met succes geprobeerd haar weer tot leven te brengen. Omdat ze niet opnieuw voor dezelfde misdaad kon worden berecht en schuldig bevonden, was ze vrij om haar leven in vrede te leven en werd oud. Ze werd voor altijd bekend als “half-opgehangen Maggie”.

Verschillende jaren later, in 1736, was de Grassmarket het toneel van een van de schokkendste incidenten in de geschiedenis van Edinburgh, “De Porteous-onruiten”. Het begon met de uitvoering van een smokkelaars genaamd Andrew Wilson, die publiek sympathie had gewonnen door een andere gevangen ontsnapping te helpen. Er ontstond een vechtpartij in de menigte en kapitein John Porteous, leider van de Town Guard, gaf het bevel om vuur te openen op de toeschouwers. Zes mensen stierven en veel anderen raakten gewond. De hel brak los en Porteous en zijn mannen werden gedwongen om te vluchten voor de joelende menigte. De publieke opinie was dat Porteous ter verantwoording moest worden geroepen voor de doden en hij werd terecht ter dood veroordeeld. Op het laatste moment, na een verzoek aan koningin Anne, werd hij gratie verleend. Dit maakte de meerderheid van de betrokkenen in dit voorval woedend en een paar van de aanstichters vormden een lynchmob. Porteous werd met geweld uit zijn cel in de Tollbooth-gevangenis gehaald en naar beneden geduwd naar de Grassmarket via de West Bow (Victoria Street). Ze stopten halverwege om een winkel in te breken voor een touw, waarbij ze een munt als betaling achterlieten. Kapitein Porteous werd opgehangen aan een ververspaal, net buiten Hunter’s Close, maar voordat hij kon sterven, werd zijn lichaam neergelaten en aan de menigte gegeven om te schoppen en te mishandelen. Hij werd uiteindelijk opnieuw opgehangen, deze keer voor goed. John Porteous ligt begraven in het nabijgelegen Greyfriars Kirkyard, zijn grafsteen leest “Alle Passie Verbrokkeld”.

De beruchte criminelen, William Burke en William Hare, hadden onderdak aan de West Port, net van de Grassmarket. In 1827 waren zij verantwoordelijk voor de dood van 17 onschuldige mensen, die voor winst werden gedood door hun lichamen voor onderzoek te verkopen aan de anatomisten van de Universiteit van Edinburgh. Veel van de financiële transacties tussen Burke en Hare en de anatomisten vonden plaats in de White Hart Inn.

Aan het begin van de 20e eeuw was de Grassmarket in verval geraakt. Met het einde van de wekelijkse veemarkten werd het een toevluchtsoord voor dronkaards, prostituees en de criminele onderwereld. Dit probleem werd verergerd door de opening van veel herbergen voor daklozen in en rond het gebied. Zelfs zo recent als de jaren '70 was het een plek die vermeden moest worden vanwege het asociale gedrag van de drinkers van gemethyleerde spirits.

Gelukkig hebben de laatste 30 jaar de kansen van de Grassmarket zich ten goede gekeerd met verbeteringen zoals de verkeersluwe zone van het gebied en de opkomst van een café samenleving. Nu is het een levendige en bruisende plek die zowel door toeristen als door de lokale bevolking wordt genoten. Thuisbasis van veel eigenzinnige, stijlvolle en boetiekwinkels, samen met enkele van de beste pubs in de stad, is de Grassmarket zeker een van de top plekken om te bezoeken in Edinburgh, en een fijne plek om te zitten en te genieten van een dronk of twee.