Mały spacer po Nowym Mieście

Nowe Miasto zostało po raz pierwszy zaplanowane w 1767 roku przez Jamesa Craiga. Jest jednym z pierwszych i najdoskonalszych przykładów planowania miast w Europie, z symetrycznymi ogrodowymi placami na każdym końcu ulicy George'a. Na zachodnim końcu znajduje się plac Charlotte, a na wschodnim końcu plac Świętego Andrzeja.

Ulice i place w Nowym Mieście noszą nazwiska lokalnych osobistości i współczesnej rodziny królewskiej, np. ulica George'a nazwano na cześć króla Jerzego III (1738-1820), plac Charlotte na cześć jego królowej, ulica Princes na cześć księcia Walii, a ulica Frederica na cześć Fryderyka Ludwika (1707-1751), księcia Walii i syna Jerzego III.

Aby cieszyć się przyjemnym dniem w Nowym Mieście, możesz założyć wygodne buty i przejść z wschodu na zachód lub odwrotnie. W drodze jest wiele interesujących miejsc do odwiedzenia, a także liczne puby, bary i kawiarnie serwujące napoje.

Jeśli rozpoczniesz swoją wędrówkę na placu Świętego Andrzeja, zobaczysz najbardziej wyróżniający się zabytek tutaj – 37-metrowy kolumnę Pomnika Melville'a. Na szczycie znajduje się posąg Henry'ego Dundasa (1724-1811), pierwszego wicehrabiego Melville, przywódcy politycznego, który na przełomie XVIII wieku zdołał stać się – według słów jego współczesnych – „absolutnym dyktatorem Szkocji”. Jeśli rozejrzysz się, pod numerem 36 zobaczysz siedzibę Royal Bank of Scotland – budynek z 1774 roku, zaprojektowany jako prywatny dom dla krewnych wicehrabiego Melville - Sir Laurence'a Dundasa.

Idąc dalej od placu Świętego Andrzeja, skieruj się do Szkockiej Narodowej Galerii Portretów na ulicy Queen. Została zbudowana w 1885 roku w stylu gotyckim francuskim jako dar J. R. Finlay'a, właściciela „The Scotsman” (jednej z największych gazet w Szkocji). Zawiera obszerną kolekcję portretów postaci odpowiedzialnych za tworzenie historii Szkocji, takich jak Bonnie Prince Charlie i Lord Darnley.

Następnym przystankiem jest ulica George'a, naprzeciwko Kopuły i obok Hotelu George'a. Tutaj znajduje się wybitny kościół Świętego Andrzeja i Świętego Jerzego. Ten kościół był pierwszym miejscem kultu w Nowym Mieście, zbudowanym w 1784 roku i poświęconym patronującym świętym Szkocji i Anglii. Spacerując wzdłuż ulicy w kierunku zachodnim, przejdziesz obok posągu Jerzego IV oraz budynku Royal Society of Edinburgh. Kiedy dojdziesz do ulicy Hanover, skręć w prawo i kontynuuj w dół, mijając ulicę Queen, ciesząc się eleganckimi prywatnymi ogrodami po obu stronach Ogrodów East Queen Street. Skręć w lewo i znajdziesz się na Heriot Row.
Ta ulica nosi imię George'a Heriota, ulubionego złotnika dworskiego Jakuba VI Szkockiego i I Angielskiego. Wszystkie jego legalne dzieci zmarły przed nim, dlatego postanowił wspierać edukację dzieci w swoim rodzinnym mieście, Edynburgu. Po jego śmierci w 1624 roku, pozostawił dużą fortunę i ufundował jedną z najbardziej prestiżowych szkół w Edynburgu, noszącą również jego imię – George Heriot’s (szkoła jest otwarta dla publiczności w każdą sobotę rano od 9 do 12 oraz przez pierwsze dwa tygodnie sierpnia), a także Uniwersytet Heriot-Watt oraz Heriot Trust.

Pod numerem 17, na północnym końcu Heriot Row stoi dom, który jest własnością prywatną i pierwotnie należał do rodziny Roberta Louisa Stevensona (1850-1894). Był celebrytą literackim w swoim czasie, podziwianym przez wielu, w tym Ernesta Hemingwaya i Rudyarda Kiplinga. R. L. Stevenson urodził się na Howard Place w Edynburgu, a jego rodzina przeniosła się na Heriot Row w 1857 roku. Stevenson był słabym dzieckiem i spędził większość swojego dzieciństwa w domu lub podróżując z rodzicami w poszukiwaniu klimatu, który złagodziłby jego chorobę układu oddechowego. Ponieważ często nie uczęszczał do szkoły, musiał często zmieniać instytucje; w związku z tym jego wczesna edukacja była amalgamatem szkół przygotowawczych: w India Street, tuż przy Heriot Row, prywatnej szkole na Frederick Street, również bardzo blisko jego domu, oraz Edynburskiej Akademii, która znajdowała się nieco dalej - na Henderson Row. To właśnie edynburska pogoda zepchnęła Roberta Louisa Stevensona z Edynburga na Samoa, gdzie zmarł. Jego rodzinny dom jednak uzyskuje znaczną ekspozycję w jego twórczości. Wróć na ulicę George'a, idąc od Ogrodów Queen Street West, przez ulicę Queen i wzdłuż ulicy Frederick.

Uwaga! Oprócz oczywistej wartości historycznej, ulica George'a jest pełna sklepów projektantów, jubilera, barów i restauracji, więc łatwo się rozproszyć! Możesz łatwo zostać wciągnięty do jednego z błyszczących butików lub kawiarni. Ulica George'a w połączeniu z ulicą Princes mogłaby stanowić cały dzień chodzenia w górę i w dół po schodach ruchomych sklepów...

...Z powrotem do spaceru po Nowym Mieście! Jeśli będziesz kontynuować spacer w kierunku zachodnim ulicą George'a, dotrzesz do skrzyżowania z ulicą North Castle, nadzorowanego przez posąg matematyka i teologa Thomasa Chalmersa. Jeśli skręcisz w prawo w ulicę North Castle, pod numerem 39 znajduje się dom Sir Walter Scott'a (1771-1832) między 1802 a 1826 rokiem. Scott był w pełni odpowiedzialny za stworzenie turystycznej Szkocji, jakiej współczesni turyści pragną dzisiaj. Wszelkie sklepy z tartanem i hałaśliwe dźwięki dudziarskie rozciągające się wzdłuż ulicy Princes i Royal Mile są efektem jego pracy. Co więcej, stacja Waverley, centralna stacja kolejowa Edynburga, nosi nazwę jednej z jego powieści, Waverley (1814). Serce Midlothian (1818) nadało swoją nazwę jednej z dwóch drużyn piłkarskich Edynburga – Hearts - a także istnieje wiele filmowych adaptacji jego powieści, takich jak Rob Roy (1817) i Ivanhoe (1820). Dom nie jest otwarty dla publiczności; jednak ci, którzy są zainteresowani pamiątkami po Scocie, znajdą wiele w Muzeum Pisarzy na Royal Mile.  

Idąc dalej wzdłuż ulicy North Castle, skręć w lewo, gdy dojdziesz do Young Street i kontynuuj w północnej stronie placu Charlotte - pod numerem 28 znajdziesz siedzibę National Trust for Scotland (Wemyss House). Tutaj możesz znaleźć informacje o zabytkowych budynkach w Edynburgu i okolicznych regionach, a także księgarnię z obszernym asortymentem na temat historii, sztuki i architektury. Przechodząc stąd dojdziesz do Bute House, która jest oficjalną rezydencją sekretarza stanu dla Szkocji. Wcześniej należała do Johna Stewarta, trzeciego hrabiego Bute (1713-1792), polityka z XVIII wieku, który zdobył władzę jako dworzanin króla Jerzego III i odegrał kluczową rolę w intrygach politycznych lat 60-tych XVIII wieku. Spacerując po placu Charlotte, zauważysz, że centralne ogrody zdominowane są przez koński posąg księcia Alberta, małżonka królowej Wiktorii. Plac Charlotte jest doskonałym przykładem typowej harmonijnej europejskiej architektury tamtej epoki. Został zaprojektowany przez Roberta Adama, wykształconego w Edynburgu, i został ukończony pod koniec XVIII wieku. Następnym domem na naszej trasie jest Georgian House, który został odrestaurowany i umeblowany antykami, tak aby przypominał dom, w którym mieszkali jego pierwsi właściciele.     

Zachodnia strona placu jest zdominowana przez West Register House. Został zbudowany w 1811 roku jako kościół Świętego Jerzego, ale obecnie mieści nadmiar zbiorów Szkockiego Archiwum Narodowego, które ma swoją siedzibę w General Register House, znajdującym się na wschodnim końcu ulicy Princes. Jedną z głównych atrakcji West Register House jest stała wystawa szkockich dokumentów historycznych, w tym Deklaracji Arbroath, podpisanej przez króla Roberta Bruce'a w 1320 roku, potwierdzającej niepodległość Szkocji.

W tym momencie przeprawiłeś się przez Nowe Miasto od wschodu na zachód i możesz chcieć zakończyć swój spacer. Zachodni koniec ma wiele pubów, barów i restauracji, które mogą być atrakcyjne jako zwieńczenie twojego dnia w mieście.